FACTS
परिपूर्णता---------
ज्ञान म्हणजे नक्की काय
परिपूर्णता---------
जयगुरू 🙏
परिपूर्णता म्हणजे काही विलक्षण गोष्टी करणे नव्हे, तर सामान्य गोष्टी असामान्य पद्धतीने आणि उत्कटतेने करणे होय — आणि यामध्येच आपल्यापैकी बहुतेक जण अपयशी ठरतो. म्हणूनच आपण परिपूर्णतेला एक काल्पनिक संकल्पना समजतो. पण जोपर्यंत आपण परिपूर्णतेचे लक्ष्य ठेवत नाही, तोपर्यंत आपण तिच्या आसपाससुद्धा पोहोचू शकत नाही.
परिपूर्णतेकडे वाटचाल करण्यासाठी काही मूलभूत अटी आवश्यक आहेत:
प्रथम, आपण जे काम करणार आहोत त्याचे संपूर्ण ज्ञान — ज्ञानशक्ती
द्वितीय, त्या कामाविषयी अंतःकरणापासून इच्छा किंवा उत्सुकता — इच्छाशक्ती
तृतीय, ते कार्य पार पाडण्यासाठी आवश्यक असलेली शारीरिक ताकद/सहनशक्ती, वाणीची प्रगल्भता व मनाची एकाग्रता — क्रियाशक्ती
या सर्व शक्ती सात्त्विक असाव्यात. कारण इतर दोन गुण — राजसिक आणि तामसिक — मनाची शक्ती कमी करतात व त्यामुळे वरील तिन्ही क्षेत्रांमध्ये आपण पूर्ण क्षमतेने प्रयत्न करू शकत नाही.
राजसिक आणि तामसिक गुण आपली कार्यक्षमता व प्रभावीपणा दोन्ही बिघडवतात. त्यामुळे जेव्हा कोणतेही कार्य वरील सर्व सात्त्विक घटकांसह स्वीकारले जाते, तेव्हा त्यातले प्रयत्न परिपूर्ण होतात आणि त्याचा परिणामही जवळजवळ परिपूर्ण असतो.
फक्त कल्पनाशक्तीने परिपूर्णता साध्य होत नाही. ती ही केवळ प्रामाणिक, समर्पित प्रयत्नांचे फळ असते. हेच म्हणजे साध्या गोष्टी असाधारण पद्धतीने करणे — संपूर्ण सात्त्विक दृष्टिकोन यामध्येच सामावलेला असतो.
हरिओम् 🙏🙏
____________________________________________
ज्ञान म्हणजे नक्की काय
जयगुरू 🙏
ज्ञान म्हणजे नक्की काय, हे सांगणं दिवसेंदिवस अधिकाधिक कठीण होत चाललं आहे. कारण ज्ञानाची व्याख्या खूप विविध प्रकारे केली जाते. काहींसाठी अभ्यास, संशोधन, माहिती गोळा करणं हे ज्ञान आहे, तर काहींसाठी अंतिम सत्य किंवा तत्त्व जाणणं हेच खरे ज्ञान आहे. पण अशा प्रकारे मिळवलेलं ज्ञान जनसामान्यांसाठी कसं उपयुक्त ठरतं, हाच खरा प्रश्न आहे. एखाद्या व्यक्तीला वैयक्तिकरित्या खूप ज्ञान मिळालं असेल, पण जर ते समाजाच्या कल्याणासाठी वापरलं जात नसेल, तर अशा ज्ञानाचा काय उपयोग?
म्हणूनच, ज्ञानाचा उपयोग होण्यासाठी ते प्रत्यक्षात उतरवणं अत्यावश्यक आहे. हे अगदी भौतिकशास्त्र किंवा रसायनशास्त्रासारखंच आहे – फक्त समजून घेऊन उपयोग न केल्यास त्याचं महत्त्व अधुरं राहतं. पण मुख्य मुद्दा असा आहे की, ज्ञानाचा उपयोग कसा करायचा?
सर्वात पहिलं पाऊल म्हणजे, आपल्याला स्वतःलाच प्रश्न विचारायला हवा – की आपण मिळवलेल्या या ज्ञानामुळं, आपल्याला खरोखरच शाश्वत मन:शांती मिळाली आहे का? आपल्याला हवी असलेली खरी आणि कायमस्वरूपी आनंदाची अनुभूती झाली आहे का? कारण हाच खरा ज्ञानाचा हेतू आणि उद्देश आहे. जर हे प्राप्त झालं नसेल, तर अशा ज्ञानाला अर्थच उरत नाही.
हे गुण आपल्याला महान ऋषी-महर्षी आणि संतांमध्ये दिसून येतात, सामान्य गृहस्थांमध्ये तितकेसे दिसत नाहीत. हे ज्ञान निष्काम सेवा करूनच प्राप्त होतं – ती सेवा कुठल्याही मार्गानं असू शकते – उदाहरणार्थ अशिक्षितांना शिक्षणाचं संधी देऊन, गरजूंना आणि प्राण्यांना आरोग्य सेवा उपलब्ध करून देऊन, बेघरांना निवारा देऊन, भुकेल्यांना अन्न पुरवून... अशा असंख्य प्रकारांनी समाजाची सेवा करता येते.
जोपर्यंत आपण अशा सेवेत स्वतःला झोकून देत नाही, तोपर्यंत आपल्या ज्ञानाला खरं रूपच येत नाही.
हरी ॐ 🙏🙏
____________________________________________
Comments
Post a Comment